Research code: 4030285
Ethics code: IR-SSRI-2506-2971
Sahebozamani M, khazaei R. Comparison of the effects of eight-week functional restoration exercise program and lumbosacral orthosis on proprioception and quality of life in male employees with nonspecific chronic low back pain. tkj 2025; 17 (3) :38-51
URL:
http://tkj.ssu.ac.ir/article-1-1373-fa.html
صاحب الزمانی منصور، خزایی رضا. مقایسهی تأثیر هشت هفته برنامهی تمرینی بازگراندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال بر میزان حس عمقی و کیفیت زندگی کارکنان مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی. فصلنامه علمی تخصصی طب کار. 1404; 17 (3) :38-51
URL: http://tkj.ssu.ac.ir/article-1-1373-fa.html
دانشگاه شهید باهنر کرمان ، rezakhazaei7091@yahoo.com
متن کامل [PDF 985 kb]
(107 دریافت)
|
چکیده (HTML) (260 مشاهده)
متن کامل: (127 مشاهده)
مقایسهی تأثیر هشت هفته برنامهی تمرینی بازگراندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال بر میزان حس عمقی و کیفیت زندگی کارکنان مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی
منصور صاحبالزمانی1، رضا خزایی2
چکیده
مقدمه:کمردرد مزمن غیراختصاصی از شایعترین اختلالات اسکلتی-عضلانی در جوامع مختلف است، که بهویژه در محیطهای کاری تأثیر قابلتوجهی بر بهرهوری کیفیت زندگی افراد میگذارد. لذا هدف از پژوهش حاضر، مقایسهی تأثیر هشت هفته برنامهی تمرینی بازگرداندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال بر میزان حس عمقی و کیفیت زندگی کارکنان مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی بود.
روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی میباشد در این مطالعه تعداد 45 نفر از کارکنان مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی به صورت تصادفی به شیوه قرعهکشی ساده در دو گروه تجربی و یک گروه کنترل تقسیم شدند. سن و وزن آزمودنیها: به ترتیب گروه کنترل، گروه بازگرداندن عملکرد و گروه ارتز لومبوساکرال (64/3± 2/36 ،61/3± 33/37 و 3.42 ± 8/37) و وزن (26/9 ± 89،936/9 ± 73/87و77/8± 26/92) میباشد. فاکتورهای جسمانی شامل ارزیابی حس عمقی (گونیامتر) و کیفیت زندگی (پرسشنامه (SF36 آزمودنیها، در پیشآزمون و پسآزمون بعد از هشت هفته ثبت گردید. تمرینات به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته توسط گروه تمرینی انجام شد. تمامی تجزیه و تحلیلهای فوق با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 25 انجام شد (05/0≥p) و برای مقایسه تغییرات درونگروهی و بینگروهی در دو گروه به ترتیب از آزمونهای t وابسته و آزمون تحلیل کواریانس یک طرفه استفاده شد.
نتایج: نتایج حاصل از این مطالعه نشاندهنده اثر برنامه تمرینات بازگرداندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال بر حس عمقی (001/0p= )و بهبود کیفیت زندگی(001/0p= ) بوده است و براساس نتایج حاصل از تحقیق میزات تغییرات در گروه بازگرداندن عملکرد نسبت به گروه ارتز لومبوساکرال بیشتر بوده است که نشاندهندهی تأثیرگذاری مؤثرتر تمرینات بوده است(001/0p= ).
نتیجهگیری: با توجه به یافتههای پژوهش، تمرینات بازگرداندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال بر بهبود حس عمقی و کیفیت زندگی مؤثر بوده است. بنابراین، به نظر میرسد که پروتکل تمرینات بازگرداندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال بتواند به عنوان یک روش مفید برای توانبخشی مردان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی استفاده شوند.
واژههای کلیدی: تمرینات بازگرداندن عملکرد، ارتز لومبوساکرال، حس عمقی،کیفیت زندگی، کمردرد مزمن غیراختصاصی
مقدمه
در دنیای معاصر یکی از بزرگترین و شایعترین مشکلات سلامتی در سراسر جهان را میتوان کمردرد دانست(1). این مشکل بخش بزرگی از جمعیت را تحت تأثیر قرار داده است و یکی از دلایل اصلی ناتوانی، تحمیل هزینههای بالای پزشکی و غیبت از کار محسوب میشود(2،1). کمردرد در رسته یکی از شایعترین اختلالات اسکلتی - عضلانی قرار گرفته که هزینههای گزاف اقتصادی و اجتماعی را در پی دارد (4،3). بهطوریکه نتایج سالانه جهانی در یک مطالعه مروری، از یک هزینهی حدود 9/193 بیلیون دلاری حکایت میکند(5). با توجه به تحقیقات، انتظار میرود طی چند دهه آینده تعداد افراد مبتلا به کمردرد به طور قابلتوجهی رو به افزایش باشد(3). بسیاری از تحقیقات نشان دادهاند که کمردرد ناشی از کار یکی از چالشهای اصلی در حوزه سلامت شغلی است(6). در ایران کمردرد در جایگاه سومین علت ازکارافتادگی در محدوده سنی 15 تا 65 سال قرار دارد(7). مطالعات اپیدمیولوژی حاکی از آن است انجام کارهایی که در آن نیاز به تغییرات مکرر وضعیت بدن، حمل بار سنگین، چرخیدن و خم شدنهای متعدد وجود دارد منجر به اعمال فشار روی ناحیه ستون مهرهها و کمر میشود که میتواند از عوامل تشدیدکننده کمردرد باشد(9،8). باتوجه به اینکه اکثر مبتلایان طی شش ماه و بدون مراجعه به پزشک بهبود مییابند اما، تقریباً 20 ٪ از این موارد مزمن هستند و بیش از 90 ٪بیماران که به پزشک مراجعه مینمایند دارای کمردرد غیراختصاصی بودهاند(10)، که بدون آسیب یا تشخیص خاصی شناختهشده و با عنوان" کمردرد مزمن غیراختصاصی" طبقهبندی میشوند(3). اگرچه نتیجهگیری مشخصی در مورد اینکه کدام نوع از درمانهای دارویی و غیردارویی مؤثرترین راه درمان میباشد، عنوان نشده است(10)، بااینوجود امروزه روشهای غیردارویی جهت کاهش عوارض ناشی از کمردرد در حال پیشرفت است (11) و تمرین درمانی به عنوان یک مداخله غیردارویی برای بیماران توصیه میشود(10). محققان انواع مختلف کمردرد را به اختصاصی و غیراختصاصی تقسیم میکنند کمردرد مزمن منجر به علائم بالینی متعدد مانند آتروفی عضلات مولتی فیدوس و مهار رفلکسی آن، تأخیر در انقباض عضله عرضی شکمی و کاهش توانایی انقباض کانسنتریک آن، اختلال عملکردی و آتروفی در عضلات پارااسپاینال، فقدان پاسخ فیدبکی عضلات ناحیه کمر و خستگیپذیری بیشتر عضله مولتی فیدوس نسبت به دیگر عضلات بازکننده ستون مهرهها و عدم تعادل میگردد و در این افراد،کاهش استقامت و انعطافپذیری لگن و کمر با شدت درد مرتبط است(12) و در مقایسه با افراد سالم، کاهش چرخش لگن در هنگام راه رفتن، افزایش سفتی مجموعه کمری-لگنی، کاهش حداکثر دامنه حرکتی و کاهش سرعت بین ستون فقرات کمر و لگن مشاهده میشود(13). از عوارض جسمانی کمردرد میتوان به اختلال در تعادل، تغییر پوسچر، نقص عضلات ثبات دهنده، اختلال در حس عمقی، کاهش کیفیت زندگی و کاهش حداکثر دامنه حرکتی اشاره کرد(14-16). علاوه بر درد و ناتوانی تأثیر قابلتوجهی بر جنبههای اجتماعی و روانی زندگی فرد مانند اضطراب، افسردگی، اختلال در خواب، احساس بیحوصلگی و ناخوشی، ضعف حافظه، فشار روانی در زندگی روزمره و کاهش کیفیت زندگی دارد(18،17). به منظور مدیریت کمردرد غیراختصاصی، دستورالعملهایی توصیهشده که نشان میدهد ورزش و فعالیتهای بدنی کنترلشده، نخستین گام درمانی برای کاهش درد و محدودیتهای حرکتی است(19). روشهای درمانی مختلفی برای این عارضه موجود است که میتوان به دارودرمانی، جراحی، فیزیوتراپی، درمانهای دستی، ماساژ، طب سوزنی و ورزش اشاره نمود(20). دستورالعملهای بالینی، تمرین درمانی را با هدف بهبود ناتوانی و کاهش غیبت از کار توصیه میکنند. تمرین درمانی به عنوان یک روش کمخطر، سبب افزایش کنترل عصبی عضلانی ستون فقرات شده و میتواند نقش قابل نتایج حاصل از مطالعات انجامشده؛ تمرینات یوگا، پیلاتس، مکنزی و تمرینات ثبات دهنده میتواند تأثیرات مثبتی را در کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی داشته باشد(23،22،21) و همچنین اثرگذارترین شیوه درمان و پیشگیری روشهایی است کـه بیمار فعالانه در آن مشارکت داشته و بـه تقویـت انعطافپذیری، قدرت، تعادل، حس عمقی و آگاهـی از الگوی حرکتی و روزمره بهطور فعال پرداخته است.این ارتباط بین اثر تمرین بر کاهش لوردوز کمر، بهبود پوسـچر، بهبود کیفیت زندگی، کاهش ناتوانـی، افزایش کنترل حرکتی و کاهش دردهای مزمن نیز در مقالات پیشین گـزارش شـده است(24).از روشهای دیگر کـه برای این بیمـاران به کار میرود استفاده از کرست های کمـری نوع سخت مانند ارتز لومبوساکرال اصـلاح شـده اسـت. ارتـز لومبوساکرال اصلاح شده درواقع ارتز لومبوساکرال سخت از جنس پلی اتیلین است کـه از قـسمت جلو باز میشود. در قسمت قدام از گزیفوئید تا سمفیزپوبیس و در خلف از هفتمین مهره پشتی تا برجستهترین ناحیه کفل را میپوشاند(25).
با توجه به بررسیهای صورت گرفته که نشان از تفاوت در نتایج و عدم اتفاقنظر جهت جمعبندی مناسب روشی واحد دارد؛ جامعه توانبخشی اطلاع دقیقی از ارجحیت یک روش درمانی بر روشهای درمانی مختلف دیگر ندارد(27،26). در همین راستا تمرینات بازگرداندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال روشهای جدیدی هستند که در تحقیقات گذشته به مقایسه میزان تأثیرگذاری هر برنامه نسبت به هم، آنچنانکه باید موردتوجه قرار نگرفته است. برنامه تمرینی تحقیق حاضر کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی را موردتوجه قرار داده و با توجه به اینکه ورزش نه تنها به بهبود عملکرد بیمار کمک میکند، بلکه در کاهش درد و ناتوانی، برقراری تعادل و کیفیت زندگی بیمار نیز نقش قابلتوجهی را به خود اختصاص میدهد. همچنین، احتمال بیشتری وجود دارد که این بیماران از بروز مجدد درد رهایی یابند. تاکنون محققان برنامههای ورزشی مختلفی را مطرح کردهاند ولی همچنان به یک نتیجه کلی که کدامیک از این برنامهها مناسبتر و تأثیرگذارتر از برنامههای تمرینی دیگر بوده؛ نرسیدهاند. بنابراین نتایج حاصل از این تحقیق، تأثیرگذاری انجام تمرین درمانی و ارتز را بر این بیماران نشان خواهد داد و میتواند راهکارهای مناسبی را به جامعه توانبخشی ارائه دهد. بنابراین هدف از مطالعه حاضر مقایسهی تأثیر هشت هفته برنامهی تمرینی بازگرداندن عملکرد و ارتز لومبوساکرال بر میزان حس عمقی و کیفیت زندگی کارکنان مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی میباشد.
روش بررسی
با توجه به شیوع کمردرد مزمن غیراختصاصی در بین مردان 30 الی 45 سال، شرکتکنندگان در پژوهش حاضر، 45 نفر از کارکنان مرد با محدوده سنی 30 تا 45 سال در تحقیق شرکت کردند. قبل از اینکه فرم رضایتنامه و اطلاعات فردی در اختیار آزمودنیها قرار بگیرد، ابتدا بهصورت شفاهی و از طریق مصاحبه درباره میزان فعالیت و تمایل آنها برای شرکت در تحقیق اطمینان حاصل شد. در ادامه پس از توضیحات لازم در خصوص اهداف و فواید تحقیق حاضر، فرم رضایتنامه کتبی و پرسشنامه اطلاعات فردی به کسانی که تمایل داشتند در تحقیق شرکت کنند ارائه شد و پس از تکمیل جمعآوری گردید. آزمون گر نحوه تمرینات مربوط، نحوه استفاده از ارتز لومبوساکرال و روش انجام تستهای آزمون را برای آنها بیان کرد. در نهایت، آزمودنیها به صورت تصادفی(به شیوه قرعهکشی ساده) به سه گروه و هر گروه 15 نفر تقسیم شدند(دو گروه تجربی: ارتز لومبوساکرال و تمرینات بازگرداندن عملکرد و یک گروه کنترل). انتخاب این تعداد نمونه با محاسبه توان ((G * Power نسخه 3.1.9.2 ) با استفاده از آلفای 5 درصد، بتای 95 درصد و اندازه اثر 3/0 صورت گرفت (28). ازآنجاکه آزمودنیها جهت انجام پژوهش باید غربالگری یا همگن شوند تا نتایج قابلاعتمادی را به ارمغان آورند، باید ویژگیهای مشترکی را جهت ورود به تحقیق دارا باشند تا تشکیل جامعه آماری پژوهش را بدهند. معیارهای خروج از تحقیق عبارت است از: مشاهده علائم پاتولوژیک مرتبط با سابقه شکستگی، جراحی یا بیماریهای مفصلی ستون فقرات، داشتن فعالیت ورزشی منظم هفتگی، سابقه قهرمانی و عضویت در تیمهای ورزشی، شرکت نامنظم در تمرینات و عدم تکمیل آزمونهای تحقیق، ابتلا به بیماریهایی که با ورزش کردن منافات داشته باشد و همچنین عدم اتمام برنامه تمرینی بر اساس اهداف تحقیق به خروج افراد از این تحقیق منجر میشود. معیارهای ورود برای تحقیق عبارت است : 1- مرد بودن و داشتن حداقل سه ماه سابقه کمردرد 2-داشتن دامنه سنی 30 الی 45 سال 3-رضایت داوطلبانه آزمودنیها برای شرکت در تحقیق 4-عدم وجود بیماری آرتریت روماتوئید یا هرگونه بیماری التهابی و عدم ناهنجاری در ناحیه ستون فقرات، دیسکیوپاتی و سابقه جراحی در ناحیه ستون فقرات و عدم التهاب ریشه عصبی و یا تنگی کانال نخاعی و آرتروز پیشرونده ستون فقرات (به تشخیص پزشک متخصص) که بر اساس پیشینهی تحقیقات تعیینشده است(29).
ابزار جمعآوری اطلاعات
1-کیفیت زندگی:
برای جمعآوری دادههای کیفیت زندگی از پرسشنامه 36 سؤالی Sf-36استفاده شد. این پرسشنامه کیفیت زندگی را در دو بعد کلی سلامت جسمانی و سلامت روانی میسنجد، که در ۸ زیرمقیاس چند مادهای خلاصهشده است. پایایی محاسبهشده در پژوهش موسوی و همکاران (2022) برای این پرسشنامه بالای 77/0 برآورد شد. افزایش نمرات نشاندهنده بهبود در فاکتور مربوطه بود(30).
2-حس عمقی:
روش انجام نحوه اندازهگیری عملکرد حس عمقی توسط (2000) Newcomer معرفی و پایایی آن ((87%Icc=))گزارش شد. که در این تحقیق برای کاهش بازخورد حس عمقی از اندام تحتانی و لگن؛ همچنین به منظور جلوگیری از عقب رفتن لگن در حین خم شدن و برای جداسازی حرکات تنه و لگن، اندام تحتانی در نواحی ساق پا، زانو و ران با فریم خاصی بیحرکت شد. سپس مارکرهایی به وسط سطح فوقانی خارجی بازو، برجستگی ستیغ ایلیاک و سطح فوقانی خارجی مفصل ران متصل شد. سپس آزمودنیها در وضعیت ایستاده راحت و ثابت بدون کفش و جوراب قرار گرفتند، پاها به اندازه عرض شانهها از هم باز بود، دستها به حالت ضربدری و با خم کردن آرنجها در جلوی شانه قرار گرفت (تا در حین خم شدن از تماس کف دست با سطح قدام ران به عنوان راهنمایی برای رسیدن به زاویه هدف استفاده نکند)، گردن در حالت طبیعی حفظ شد و چشمها بسته شدند تا آورآنهای بینایی حذف شوند. سپس مرکز گونیامتر را روی ستیغ ایلیاک گذاشته و دو بازوی گونیامتر را یکی روی مارکر نصبشده روی قسمت خارجی ران و بازوی دیگر را روی 30 درجه خم شدن تنظیم شد و از آزمودنیها خواسته شد با چشمان بسته و سرعت یکنواخت و نسبتاً آهسته تا 30 درجه خم شود و با مکث پنجثانیهای سعی کند این وضعیت را به خاطر بسپارند (در این مرحله با تحریک صوتی خاتمه حرکت به اطلاع آزمودنی رسانیده میشد)، سپس باز بهآرامی به وضعیت اولیه باز میگشت و پس از مکث پنجثانیهای حرکت بعدی را شروع میکردند. بعد از سه بار تکرار (جهت یادگیری) در مرحله آزمون فرد باید وضعیت 30 درجه خمشده را (بدون وجود تحریک صوتی) بازسازی میکرد. این آزمون سه بار تکرار میشد و میزان خطاهای وی برحسب درجه ثبت میشد، عدد میزان خطا در هر حرکت، تفاضل زوایای مذکور از زاویه هدف بود، سپس میانگین مقدار خطا در بازسازی وضعیت در سه بار تکرار به عنوان میزان خطای بازسازی وضعیت ثبت گردید و در صورتی که میانگین مقدار خطا کمتر از سه درجه بود، حس عمقی کمر آزمودنی سالم تلقی میشد(31). شکل(1).
