دوره 18، شماره 1 - ( فصلنامه علمی تخصصی طب کار یزد 1405 )
جلد 18 شماره 1 صفحات 33-22 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.TNB.REC.1404.312
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Hosseini F, Hosseini F, Afrakhte S. A comparison of the effectiveness of positive psychology–based intervention and cognitive–behavioral therapy on job performance. tkj 2026; 18 (1) :22-33
URL: http://tkj.ssu.ac.ir/article-1-1395-fa.html
URL: http://tkj.ssu.ac.ir/article-1-1395-fa.html
حسینی فاطمه السادات، طباطبایی نژاد فاطمه السادات، افراخته سقا. مقایسه اثربخشی مبتنی بر روانشناسی مثبت و درمان شناختی – رفتاری بر عملکرد شغلی. فصلنامه علمی تخصصی طب کار. 1405; 18 (1) :22-33
دانشگاه آزاد واحد نایین ، FS.Tabatabaei1349@iau.ac.ir
چکیده: (13 مشاهده)
مقدمه: پرستاران بهعنوان بخش حیاتی نظام سلامت، نقش مهمی در کیفیت مراقبت دارند و عملکرد شغلی آنان شاخص کلیدی کارایی سیستم سلامت است. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر روانشناسی مثبت و درمان شناختی–رفتاری بر بهبود عملکرد شغلی پرستاران بود.
روش بررسی: پژوهش حاضر نیمهتجربی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل 2991 نفر پرستار که از این تعداد ۶۰ پرستار به عنوان نمونه از بیمارستانهای دولتی و خصوصی یزد در سال 1404 انتخاب شدند که به صورت تصادفی در سه گروه (درمان مبتنی بر روانشناسی مثبت، شناختی–رفتاری و کنترل) قرار گرفتند. دادهها با پرسشنامه عملکرد شغلی پترسون (1970) جمعآوری و با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی و با استفاده از نرمافزار spss نسخه 26 تحلیل شدند.
نتایج: زمان، گروه و تعامل زمان×گروه تأثیر معناداری بر عملکرد شغلی و زیرمقیاسهای آن (رعایت نظم، احساس مسئولیت، همکاری و بهبود کار) داشتند (01/0>p). گروه درمان مبتنی بر روانشناسی مثبت در پسآزمون و پیگیری عملکرد بالاتری نسبت به دو گروه دیگر نشان داد.
نتیجهگیری: مداخلات مبتنی بر روانشناسی مثبت از طریق افزایش هیجانات مثبت، معناجویی در کار و خودکارآمدی موجب ارتقای عملکرد شغلی پرستاران شد. یافتهها میتواند مبنایی برای طراحی برنامههای ارتقای سلامت روان شغلی در بیمارستانها باشد که از اولویتهای حوزه طب کار است.
روش بررسی: پژوهش حاضر نیمهتجربی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل 2991 نفر پرستار که از این تعداد ۶۰ پرستار به عنوان نمونه از بیمارستانهای دولتی و خصوصی یزد در سال 1404 انتخاب شدند که به صورت تصادفی در سه گروه (درمان مبتنی بر روانشناسی مثبت، شناختی–رفتاری و کنترل) قرار گرفتند. دادهها با پرسشنامه عملکرد شغلی پترسون (1970) جمعآوری و با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی و با استفاده از نرمافزار spss نسخه 26 تحلیل شدند.
نتایج: زمان، گروه و تعامل زمان×گروه تأثیر معناداری بر عملکرد شغلی و زیرمقیاسهای آن (رعایت نظم، احساس مسئولیت، همکاری و بهبود کار) داشتند (01/0>p). گروه درمان مبتنی بر روانشناسی مثبت در پسآزمون و پیگیری عملکرد بالاتری نسبت به دو گروه دیگر نشان داد.
نتیجهگیری: مداخلات مبتنی بر روانشناسی مثبت از طریق افزایش هیجانات مثبت، معناجویی در کار و خودکارآمدی موجب ارتقای عملکرد شغلی پرستاران شد. یافتهها میتواند مبنایی برای طراحی برنامههای ارتقای سلامت روان شغلی در بیمارستانها باشد که از اولویتهای حوزه طب کار است.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
